Dagboek

Andes Trail Expeditie

Maandag 24 december 2012

zaterdag 22 december 2012

Weer thuis

De laatste dag in Buenos via een botanische tuin naar het museum van Eva Peron, heel indrukwekkend , een aanrader als je in Buenos bent.
De terugvlucht he3el bijzonder, bij binnenkomst in vliegtuig werd ik direct aangesproken of ik dhr. van der Raad was die zoveel gefietst heeft in Zuid Amerika, jee dacht ik hoe weten zij dat nu weer, tegelijkertijd kreeg ik van de stuwardes een handkus, zij moest mij een dikke kus geven van Fryda.
Natuurlijk gevraagd hoe dit zo kon. Wel Fryda heeft een vriendin  Jannita die ook stuwardes is en vliegt op Quito. Zij heeft via facebook een network met alle stuwardessen, dus op die manier ging het in zijn werk.
De crew van deze vlucht was echter onder de indruk van onze prestatie, als dank kregen we een cadeautje van de klm en...we mochten even in de cockpit plaatsnemen, we zijn natuurlijk Fred en Ik.

Toen op schiphol, de fiets zat nog net in de doos, de doos viel bijna uit elkaar van de nattigheid, heeft waarschijnlijk in buenos te lang buiten gestaan, het regende daar verschrikkelijk hard uren lang voor vertrek, onweer en bliksem, zo vlogen we ook weg.
Mijn bagage was ook door nat tot en met mijn kleren in de tas aan toe.
Enfin bij aankomst op schiphol een heel warm welkom van  Fryda,  Jojanneke mijn dochter, mijn tweelingbroer met zijn vrouw Elma, mijn zussen Marjan en Elly met Jos, en de zoon van Fryda Kick was er oo. Verder was Yvonne er, die had Fryda uitgenodigd, omdat ze zo gedurende de hele reis  meereisde.
Heerlijk zo thuis te komen
Thuis aangekomen stond daar een man of 12 van toerclub grootebroek me op te wachten, en natuurlijk de buren.

Ook diverse kaarten van welkom thuis.

Ja dan besef je, het is echt voorbij en nu een dag later heerlijk gevoel weer thuis te zijn na 5 maanden . Direct weer aan de gang met allerlei dingen die even geregeld dienen te worden.

Nieuwe wasmachine intussen, was defect.
Afspraak met nuon voor nieuwe verwarmingsketel
En nog veel meer van die huishoudelijke bezigheden.


Mensen nog even wat foto,s van de laatste dagen plaatsen, doe ik als mijn kerstboodschappen zo gedaan hebt.

en dan nog een keer, kan wel even duren hoor, nog een keer een korte samenvatting van de reis in vogelvlucht.

dus, Hasta luego

Harry

Dinsdag 18 december 2012

18 december 2012

Buenos Aires

Ja als zoveel mensen in een zwart gat vallen, dan voel ik me toch verantwoordelijk om dit enigszins te verlichten. Beste volgers dus nog even een nagift.
De dagen in Ushuaia waren heel erg nat.
Na de huldigingen op zaterdagmiddag heeft het geregend tot aan maandagmorgen. Veel sneeuw in de bergen gevallen. In onze hele trip tot Ushuaia hebben we niet zoveel regen bij elkaar gehad als die twee dagen in Ushuaia.
Maandag de 17de dus gevlogen naar Buenos Aires, reis ging erg goed, niets hoeven te betalen voor mijn fiets,
In Buenos even een taxi genomen naar hotel waar Fred en Ghilly drie later aankwamen. Zij hadden nog problemen naar het vliegveld toe in Ushuaia. De weg was geblokkeerd vlak voor  het vliegveld en moesten een stukje lopen om er te komen. Staking van gemeentepersoneel.
Vanmorgen taxi besteld, de taxidriver van gisteren die ons bracht naar hotel. Hij heeft ons vandaag alle highlights laten zien van Buenos Aires.

War zijn we zoal geweest; als eerste naar een mooie kerk en daarnaast was de zeer indrukwekkende cemetry. Het lijkt wel een dorp. Hier ligt ook Eva Peron begraven, Was zeer indrukwekkend (zie foto,s), daarna naar de plaza de Maya gegaan waar het regeringsgebouw is gelegen , en het gebouw waar de revolutie is begonnen.
Ook het plein waar de "Dwaze Moeders"hebben gezeten , onder andere in 1978, om aandacht te vragen voor hun verloren zonen.
Daarna ging het naar de Tango buurt. Echt mooi om daar doorheen te lopen, goede atmosfeer, mooie muziek, en natuurlijk even de Tango dansen (zie foto)
Tenslotte door een winkelstraat met allerlei Antieke spukken.

Kortom een heerlijke dag in Buenos Aires, goed afkicken van het fietsen, hoewel we het ook wel al missen, maar wel utzien naar de terugreis morgen.

Mensen dit was het wel even voor nu, er komt nog een samenvatting, overpeinzing, of hoe ik het ook ga noemen van deze tocht.

Groetjes,

Hasta luego, Harry

Zaterdag 15 december 2012

Etappe 106 en 107  Vrijdag en zaterdag 14/15 december 2012
Totaal van de twee etappes  220 km en totaal 2000 hoogtemeters.

Het weer   Rustig zomerweer, ongeveer 13 graden en weinig wind, af en toe zon en...geen regen itt de berichten. De gemiddelde temperatuur in de zomer is hier 13,5 graad in december. Vandaag 15 december zelfs even 17 graden.

Ja ja, mensen het zit er op, dit wordt mijn laatste blog.
Totaal dus 11.000 km gefietst vanaf 3 augustus.
Met mijn voorbereiding erbij dit hele jaar precies 20.000 km gefietst.
Totale hoogtemeters tijdens the andes trail   108.000 hoogtemeters, is gemiddeld per dag 1000 hoogtemeters, dus een alpe d,huez.
Totaal drie regendagen gehad, en verder over het algemeen heel mooi weer.
Slechts drie forse winddagen gehad in pantagonia, maar ook daar vooral veel geluk met het weer in het algemeen.

Gisteren en vandaag gewoon cadeautjes. Mooie rustige weg en de omgeving niet meer zo vlak en zelfs vandaag alleen maar bossen en bergen, heerlijk om weer in zo,n omgeving te fietsen.
Fred heeft op het laatste moment plaats 5 bemachtigd. Ik heb mijn plaats vier kunnen behouden, meer zat er voor deze "oude "man niet meer in.

De tocht he3eft geheel aan mijn verwachtingen voldaan, en prijs me gelukkig dat ik lichamelijk helemaal niets geen klachten heb gehad, op die ene dag na dan in Tarma waar ik even behoorlijk beroerd was.
Afzien heb ik wel gedaan, maar de hoeveelheid valt achteraf allemaal wel weer mee. Ik herinner me die dag in ecuador in de bergen waar ik langs de kant van de weg zit, ik herinner me de tocht naar Cerro de Pasco, een klim van meer dan 40 km en erg koud en arriveerden steenkoud op een hoogte van 4450 meter , waar ik met kleren en al in bed dook om het warm te krijgen, douchen was daar geen optie, want het water was nog kouder dan ik al was.
Dan natuurlijk die winderige dagen, een aantal unpaved dagen, en de steile afdalingen unpaved in peru, dat waren pittige dagen.

Het mooiste van de trip blijft voor mij Peru, vooral het landschap, maar nog meer de mensen, arm ja erg arm, maar het geluk, de bliheid die bij deze van hun gezichten is te lezen, en de toegankelijkheid naar deze mensen toe, maaakt voor mij Peru nummer 1

Ja mensen en nu in het hotel, vanmiddag hebben we de afloop al wat gevierd met champagne, zie foto,s en de nummers 1 t/m 3 van de mannen de dames geeerd.
Vanavond met z,n allen uit eten op kosten van bike-dreams en vanaf morgen na 4,5 maand samen vliegt iedere letterlijk weg, ieder naar zijn huis zijn richting in de wereld.
Met sommige zal ik zeker nog cantact houden, o.a. Fred, Rigo en Ghilly, met andere wat minder, wel bij de reunie, en weer anderen helemaal niet, gewoon te ver weg etc.

Heerlijk om weer naar huis te gaan, heerlijk om deze tocht te hebben kunnen en mogen maken, heerlijk dat het allemaal zo goed is verlopen zonder ongelukken en ongemakken.
Heerlijk alle reacties van zovele mensen te hebben mogen ontvangen. Dat deed me goed en dat stimuleerde me.
Helaas kon ik echt niet overal op antwoorden, heb ik ook bijna helemaal niet gedaan, was al blij als ik mijn blog op de site had.

Maar mensen allemaal bedankt, jullie horen nog van me.

Ben nu aan het inpakken en vooral veel in de vuilnisbak in.

Vlieg maandag naar buenos aires, blijf daar twee dagen met fred en ghilly in de wijk palermo en vlieg dan op woensdag avond om kwart over tien naar nederland waar ik op de 20ste om 15.35 zal aankomen.

Als het allemaal tenminste zo gaat.
Krijg net van ebookers bericht dat ik nog steeds de 17de doorvlieg naar san paolo en dan door naar nederland
Op de site die de tickets doet voor ebookers staat het wel goed dat ik de 19de naar asterdam vlieg en bij de klm staan nog steeds twee vliegroutes gereserveerd, een via san paolo en dan met de klm naar amsterdam en een de 19de naar amsterdam

maar goed heb voor de 19d al een stoel kunnen reserveren dus ik denk dat ebookers nog steeds is nagelaten om een van de twee vluchten te annuleren.

mensen ik stop ermee, allemaal tot ziens ergens

voor de laatste keer

Hasta luego, Harry

Donderdag 13 december 2012

Inzet foto , met de ferry naar de overkant, een tocht van ruim 2 uur

Etappe 103   Punto Arenas - Bushcamp Tierra del Fuego  91 km 0% paved 735 hoogtemeters
Het weer   Eerst zonnig, daarna bewolkt, windje in de rug

Ja vanmorgen dus eerst mijn felicitaties bekeken, jee wat veel felicitaties allemaal, via facebook,  what,s ap, sms, mijn eigen website, deed me heel goed.
Allemaal bedankt voor jullie felicitaties en reacties.
Maar goed direct daarna aan het ontbijt en om kwart voor acht naar de Ferry.
Je moet er dan een uur van te voren zijn om in techecken.
Om 9 uur ging de Ferry, een zeer moderne, en om 11.15 waren we aan de overkant,  en 5 km verderop stond de lunch al weer klaar, vanaf nu alleen maar naar het Oosten tot San Sebastian. Wel unpaved. maar windje in de rug.
Het unpaved gedeelte viel reuze mee, de snelhied zat er goed in, en 80 km vanaf de Ferry werden dan ook ruyim binnen de drie uur genomen.
Tussen Punto Arenas en San Sebastian ( de gens tussen chili en Argentinie), is er helemaal niets, het enige wat je als beschutting tegenkomt in de onmense vlaktes is een klein stukje groen. Het wordt dan ook genoemd "De bushcamp tussen de 14 bomen"
Om beetje beschut te slapen tegen de harden wind probeerde een ieder de tent op te zetten achter een grote boom. Zie foto.
De nacht verliep echter goed, bijna geen wind, en het was droog.
Het avondeten weer goed zoals gebruikelijk en kreeg de taarten om de kaarsen uit te blazen en de taarten aan te snijden. (dessert avondeten)
Dor alle reacties voelde ik me toch een beetje jarig.

s, middags weer geslaoen van 4 tot 7 en na het avondeten ook, het slapen gaat me goed af.


Etaape 104 en 105 worden in een dag gereden   
Bushcamp - San Sebastian - Rio Gande   160 km 50% paved 500 hoogtemeters
Het weer   Van half bewolkt en wat zon, tot zwaar bewolkt en regen en hagel de laaatste 25 km.


In eerste instantie zaten we allemaal tegen de 160 km aan te hikken.
Echter de eerste 64 km tot de lunch bij de grens, gingen wel heel erg vlot, en in San Sebastian was ook niet meer dan een paar huizen . Dus goed dat we van 2 etappes een dag maakten, anders waren we om half elf al op de camping.
De grensovergangen met chili en argentinie gingen weer heel makkelijk en vlot.
Daarna nog 85 km  (tussen de grensovergangen zaten nog 18 km.
De 85 km gingen in eerste instantie vrij snel maar het venijn zat weer in de staart. De laatste 25 km, koud, regen en hagel.
Toen we toch enigszins nat en koud bij de camping aankwamen en het nog steeds regende werd snel besloten een hotel te nemen.
Veel keuze was er niet in kamers, we zitten nu in hotel casino Status, een vrij luxe hotel, hebben gezien de kosten een familie kamer genomen voor 4 persoen, dus nu zitten we op de kamer aan een tafel, het iser vrij ruim, onze blogs bij te werken.
De natte was de deur uit, en vanavond wel op de camping, binnen , mee gedaan aan de laatste bbq van bike-dreams.\
]
Morgen wordt een luierdag, want Rio Grande is een industriestad.
De stad werd in 1921 ontdekt en bestond toen nog uit twee families die een estancia, boerdery hadden met veel vee.
Nu is het een stad van 54.000 inwoners en vooral industrie. Veel mensen trekken hier na toe, omdat het loon hoger is dan in andere streken van Argentinie.Het is dan ook een snelgroeiende stad.

Vrijdag dan naar Tolhuin, geheel paved 123 km, en de voorspelling, hele dag regen, maar ja het is nog niet zo ver.
Zaterdag worden we tegemoet gereden door de toerclub uit Ushuaia, en dat is de laatste dag, Zal genieten worden, dan zeggen we, het is mooi geweest, we gaan naar huis.


mensen dit keer niet veel foto,s meer, alleen maar grote vlakten, niets interessant.

Hasta luego, Harry

Zondag 9 december 2012

Inzet foto, De condor, de vogel van de Andes, deze zien we regelmatig, deze foto overgenomen van bike-dreams.


Etappe 101   Puertp Natales - Bushcamp Tehuelches  148 km 100% paved 1024 hoogtemeters
Het weer   Smorgens wat regen, harde wind, smiddags opklaringen
Hoogste punt   325 meter
Laagste punt    25 meter
Hoogte Teheulches   200 meter

Wat een dag met estreem weer. Na een goede nacht in het hostel, een soort bed and breakfast, vertrekken we om 8 uur voor onze tocht van 148 km.
De hele nacht had het geregend en vanmorgen bij het vertrek nog een beetje, de wind begon al aardig aan te wakkeren.
Na een km of 10, waait tamsin al de berm in en komt lelijk op haar knie terecht, een dag later gaat ze dan ook met de truck , haar knie doet zeer en is opgezet.
De wind is dan ook de laatste dagen onze gevaarlijke vijand.
De eerste honderd km, de wind schuin mee, windkracht 8, het gaat soms hard en soms plotseling zijwind. Die zijwind is het ergste, met moeite hou je dan  je fiets in het spoor en soms kun je gewoon niet andes en beland je op de andere kant van de weg. Ja inderdaag, heel gevaarlijk, gelukkig houden de meeste automobilisten er rekening mee.
Enfin de erst honderd km gaan inclusief de lunch in 4 uur, een gem. van 25, niet gek dus, het venijn zit echter in de staart.
De laatste 40 km gaan we van zuid oost naar zuid, en dan hebben we echt cross wind en schuin tegen.
Op 16 rijders na, gaat de rest, 13 fietsers de truck in, te gevaarlijk, niet durven, te vermoeiend.
Ik heb de kopgroep laten gaan, zeg dan met een geintje "ik kan dat gezien mijn ranking pemitteren. De echte reden is gewoon, dat ook ik het eng vind en het liefst dan alleen rijdt, me goed kan concetreren, en niet op andere fietsers hoef te letten.
Met een snelheid van soms niet meer dan 6 km per uur, onder een hoek van 45 graden op de weg, ga ik voort,  van 40 naar 35, naar 30 km.
Rusten is er niet bij, want als je afstapt is het haast niet te doen nog op de fiets te komen.
Dan nog 20 km, Didier komt langs met de truck, hij stopt, ik even uit de wind, mijn rugzak geef ik af, en laat mijn bidons bijvullen.
Geen moment de verleiding gehad om ook in de truck te gaan.
Echter nog maar 20 km en het is nog niet al te laat, dus al zou ik moeten lopen, vandaag wordt de finish weer gehaald.
Mijn rug doet pijn van het scheef op de fiets hangen, ik rij van berm naar midden van de weg en weer terug, en al slingerend tel ik de km ,s weg.
Normaal zou ik nooit en dan ook nooit de deur uit zijn gegaan als dit weer in nederland zou zijn, maar ja, we hebben een missie, he, we doen mee aan een expeditie en daar hoort afzien bij.
Ja ja, denk ik dan de laatste loodjes, natuurlijk die zijn altijd zwaar, maar dit slaat alles, beukend tegen de wind in, de zijwind proberend op te vangen gaat het verder, en dan ja dan komt toch het eind in zicht. Ben evengoed voor drie uur in de middag op de camping. Toch nog een gemiddelde van boven de 20, na mij komenr nog drie een uur later binnen, voor mij was de groep Fred die waren reeds en half uur binnen.
Fred is nog op jacht naar de vijfde plaats en deed weer goede zaken, Hem scheidt nu na 101 etappes ongevver een half uur op Ilka.

Moe , helemaal op, en leeg van binnen ga ik zo gauw mogelijk na de soep in mijn tent en slaap van 4 tot 7 uur, tot het avondeten.
Nu net gegeten zit ik in mijn tent.
Al mijn bagage aan mijn rechter kant, links van me wat drinken, mobile en pen en routeboek en kaart van patagonia.
Ik schrijf mijn verslag nu op papier, buiten giert de wind, windkracht 8 zeker, de golfplaten vliegen door de lucht, gelukkig heb ik een veilige plaats, de regen klettert op mijn tent, ja, ja denk ik dan, daar lig je Harry met je bijna 63 jaar, op een klein matrasje, in een tentje. Gelukkig voelt het goed, je bent zo moe, dat een droge veilige, warme tent al genoeg is om te herstellen.

De wind maakt je soms wel een beetje crazy, het tentzeil klappert en toch wordt dit weer een goede nacht, slaap goed, maar voel iedere keer bij het wakker worden dat ik nog wel weken zou kunnen slapen.
Maar ja weer en dag voor de boeg, etappe 102 , er is geen andere keus, je pakt je tent weer in en weet dat als je eenmaal op de fiets zit het wel weer zal gaan.
De benen willen nog steeds, maar het lichaam vraagt om rust, lange rust, gelukkig 9 december een rustdag.

Ga nu maffen

Hasta Luego, Harry


Etappe 102   Villa Teheulches - Punta Arenas   102 km    100% paved 588 hoogtemeters
Het weer   Droog, zeer harde wind, windkracht 8 , maar droog en zonnig en rond de 10 graden
Hoogste punt   200 meter
Laagste punt   10 meter
Hoogte Punto Arenas 10 meter

Zit nu in een hostel, op mijn kamer, zittend op bed schrijf mijn blog.
We hebben een kamer van 3 bij 4 meter met twee stapelbedden en slapen met z,n vieren
Ghilly, Rigo, Fred en ik.

Ook vandaag weer krachtige wind, eerst weer mee , richting oosten, soms wel 60 in het uur, het is dan opppassen met wind vlagen van opzij.
Al binnen twee uur zijn we bij de lunch, ff droge kleren aan, (van het zweet) en dan weer op pad, vandaag gaan de laaste 30 km naar het zuiden en iets minder dan gister is het toch weer oppasen geblazen met die harde zijwind.
Nu veel meer auto,s omdat we Punto Arenas naderen, ik rij vaak op het gravel naast de weg uit veiligheid.
Maar dan is de zijwind zo hard, dat mijn wielen glippen op de gravel en moet ik wel de autoweg op.
Eenmaal was de wind zo sterk en auto,s achter me dan ik moest stoppen, met moeite hou ik mijn fiets in de hand, kan mijn fiets met moeite in bedwang houden, er mee lopen lukt bijne helemaal niet, en opstappen opnieuw lukt ook niet, met moeite 200 meter kunnen lopen, even iets minder wind en dan opstappen, eenmaal weer op de fiets gaat het veel beter dan lopen.
Dusvergeet het maar, als de wind te sterk is om te fietsen dan kun je het lopen met de fiets aan d hand helemaal vergeten.

Toch ging het vandaag niet verkeerd, ontspannen gefietst, een gemiddelde, door de ochtend, van toch ruim boven de 20.

En u dus rust, staks om 5 uur, over een half uur dus, onze party, van Sander en Michelle, die zijn morgen jarig en van mij, dinsdag jarig.

Dus mensen tot later maar weer,

en.......allemaal bedankt voor de oppeppende woorden, heb ik hard nodig, nog 5 dagen fietsen, zeker niet de makkelijkste, bedankt voor de lieve reacties.


Hasta luego , Harry

Vrijdag 7 december 2012

Etappe 100   Torres del Paine - Puerto Natales    99 km  1246 hoogtemeters
Het weer   Bijna de hele dag regen, ijsregen, zo rond de 8 graden, maar de hele dag wind in de rug
Hoogtste punt   300 meter
Laagste punt   35 meter
Hoogte Puerto Natales    35 meter

De hel dag op en neer, stijl naar boven en dan weer stijl naar beneden. Goed gekleed en gewapend tegen de kou gingen we op pad. Wat een geluk weer vandaag, de wind in de rug, normaal west, dus zouden we croswind heben , maar vandaag hetgeen zelden voor komt, noord westen wind, nou dat mag van ons nog wel een paar dagen aanblijven.
Ook vandaag ondanks het grauwe koude weer genoten en veel gelachten onderwegm, tijdens de lunchpauze en ook in het restaurant op 25 km voor Puerto Natales.
Veel reden door, maar Fred en ik wilden wel even warme chocolade drinken. Nadeel is normaal, dat je het dan eerder kouod krijgt dan warmer wordt, als je even wat wil drinken, Echter midden in het restaurant staat een grote potkachel, en niet getreuzeld, direct onze kleren uit, over een stoel voor de hete kachtel, zie foto.
Na een dik half uur, twee hot chocolate en cola en koek, waren de kleren weer droog, nee ze waren niet nat van de regen maar van het transipireren.
Onderweg naar Puerto Natales besloten we al gauw, om maar een kamer te nemen als het mogelijk was, immers om vannacht in de regen wer te camperen, en de kleren niet droog te krijgen, nee dat liever niet.
Nu dus in een knussig, ietwat kleine kamer, hostel. Wel wifi, en een gemeenschappelijke douche.
Om 7 uur vanavond gewoon bij bike dreams avondeten, en morgenochtend in de hostel ontbijt en dan worden we met de auto van de hostel weer gebracht naar de camping.
Morgen en overmorgen, naar het zuid-oosten en zuiden naar Punto Arenos. Het begint nu echt op te schieten. Nog 7 fietsdagen waarvan 5 dagen paved en twee dagen unpaved , die naar het oosten gaan.
Heel dubbel gevoel, graag naar huis willen maar  zo jamer dat het ook weer afgelopen is. Iedere dag wordt nu nog meer volop in me opnemen, nog volop genieten en vooral genieten dat ik me ook nog zo goed voel, nog totaal geen slijtage , een mens, een lichaam kan toch wel veel hoor.

Mensen dit is het weer, even douchen , mijn napje, avondeten en weer slapen, zie hier het ritme, misschien wel de sleutel, het recept, om fit te blijven.

Hasta luego, Harry

Donderdag 6 december 2012

6 december 2012   rustdag in Torres Del Paine

 

 

Hallo volgers, hier ben ik weer, onverwachts toch eerder dan gedacht.

Toch niet gekozen voor de lange wandeling, Fred ging om 9 uur weg en komt dan weer om 7 of 8 uur vanavond terug. Ik heb gekozen voor mijn relatieve rust. Wel even een bergje beklommen , maar dat was maar twee uur totaal.

Nu met een groepje naar een exclusief hotel gegaan, Er zijn hier twee hotels en beide hotels vragen per nacht 1000 euro per kamer. Het ligt er wel buitengewoon mooi, maar zo,n prijs is voor mensen die niet merken als er wat van hun bankrekening wordt afgeschreven, dat ligt bij mij toch wel wat anders.

Weer foto,s en filmpjes, geniet, doe ik nog steeds met volle teugen, en vooral ook van alle commentaren, genoten van het gedicht van Sinterklaas, de meelevende berichten van mijn zussen, broers, en buurvrouw Annemarie, Ruud en Daan,  van collega,s en vrienden zoals, Yvonne, Astrid en Agnes, van mijn skivrienden en nog velen anderen, heerlijk om allemaal te lezen.

Verder veel contact met What,s ap met Jojanneke

Ja bestaat het nog een reis te maken zonder contacten, die tijd is echt wel geweest. Hier is absoluut geen verbinding om te bellen, maar wel wifi en dan kun je dus gratis sms-jes versturen en internetten, gewoon niet voor te stellen hoe makkelijk het is.

Mensen hier weer etappe 97 t/m 99

 

De dingen die buiten het fietsen om gebeuren, schrijf ik apart op, wie weet doe ik er ooit nog iets mee.

 

Hasta luego , Harry




Etappe 97           El Calafate – Bushcamp Tapi Aike            125 km 59% paved en 1393 hoogtemeters

Her weer            koud , snijdende wind, soms ijsregen, zo,n 6 graden, hele dag tegen wind, stormachtig

Hoogste punt    1200 meter

Laagste punt     575 meter

Hoogte bushcamp          825 meter

 

Vandaag niet de 161 km vol gemaakt, we waren in Tapi Aike  niet meer welkom voor een bushcamp, daarvoor of daarna is absoluut geen beschutting tegen stormachtige winden, dus heeft de organisatie de bushcamp op gezet in de heuvels, na 125 km. Dat betekent morgen geen 54 km maar 92 km.

Morgen gaan we weer naar Chili, bagage individueel invoeren, geen voedsel mee de grens over, dat is in chili verboden.  Vertrek weer om 8 uur, dus 6 uur opstaan.

Nu in tent , warm aangekleed, beenwarmers aan, in slaapzak, skisokken aan, buiten een koude zuidwesterstorm, en ongeveer 4 graden. En nu maar hopen dat ik er vannacht niet vier keer uit hoef.

Echt snijdend koud, kleren voor de rit voor morgen al klaar gelegd, die doe ik dan een uur voordat ik mijn slaapzak uitga al in mijn slaapzak , zodat ze warm zijn, ook een setje kleren weer kaar voor in de truck zodat ik halverwege droge nieuwe kleren aan kan doen.

Vandaag was een lange zware dag. Om 8 uur vertrokken en om uur of vijf op de bushcamp, dus 9 uur op de fiets voor 125 km. De laatste 30 km, unpaved, met klimmen en dalen en stormachtige wind tegen, het schiet dan niet op, maar goed je weet dat als je gemiddelde rond de 13 per ur ligt , je op tijd aankomt.

Vandaag was weer echt een beproeving, we zitten midden in de patagonische winden, die meestal zuid west van aard, is, juist de richting die we voorlopig opgaan.

Zat vandaag in groep drie, en heb heel veel kopwerk gedaan, maar wel eigen tempo, zodat ik toch niet echt te moe werd. De hele dag met Ghilly en Rigo gefietst.

Groep twee met fred ging heel wat sneller, Fred was drie kwartier eerder op de bushcamp.

 

Eten was weer perfect, nog 10 rijdagen, nu in slaapzak, diep eronder, het wordt behoorlijk  koud,  tot morgen,

 

Hasta Luego, Harry

 

Etappe 98           Bushcamp – Cerro Castillo (Chili)             92 km    50% paved 500 hoogtemeters

Het weer            Erg koud, vooral in de morgen, van 3 graden bij de start tot 7 graden om 12 uur tot 13 graden een uur of 3

Hoogste punt    650 meter

Laagste punt     375 meter

Hoogte Cerro Castillo    375 meter

 

Proeve van Bekwaamheid,

Als je tegenwoordig een praktijk examen doet dan heet dat al gauw dat je een proeve van bekwaamheid moet afleggen. Nou vandaag hebben we nog meer dan gisteren een “proeve” ( het was een ware beproeving) moeten afleggen, Niet iedereen, is er in geslaagd , net zo min als gisteren , om de hele tocht te volbrengen , zo,n 16 rijders rijden de tocht uit, waaronder nog steeds de 9 100% mensen.

Sommige gaven al voor de lunch de pijp aan maarten en stapten op de truck.

Waar bestond de proeve uit:

1.       Vannacht slapen in een open veld (zie foto), in tent, met beenwarmers aan, skisokken aan, fleese trui aan, en diep in de slaapzak, Een vochtige, koude nacht tot min 5 graden en harde zuid-westen wind

2.       S, nachts er twee keer uit,

3.       Om 6 uur opstaan bij min 5 graden

4.       Ijs op de tent, ijs in de bidons,

5.       Wind intussen krachtig, wordt gedurende de dag zeer krachtig

6.       Ontbijten buiten, extra warme kleren aan die voor het fietsen dan weer uit gaan.

7.       Wel warme toast en omelet met tomaat, dat vergoed heel veel met die koude.

8.       8 uur vertrek voor 92 km, bij windkracht 8 tegen, waarvan 45 km unpaved

9.       Het werd een gem. van 12 km per uur, dus weer een lange dag.

10.   Om 16.00 uur opde camping in Cerre Castillo

11.   Lunch was pas na 65 km, gelukkig had ik koekjes bij me

12.   Na wassen met tissues, soep en brood en toen naar een cafetaria voor koffie en wat drinken inslaan en chocolade voor de extra bijvoeding

13.   S, avonds weer goed gegeten

14.   Aranus was jarig, dus weer gebak

15.   Om 21.00 uur in de tent, eerst een gedicht geschreven in engels voor Didier, die had ik getrokken, en toen om half tien maffen.

16.   En dan gewoon weer om 6 uur s, morgens op

17.   Morgen naar Torres del Paine, we gaan dan terug naar het noord-westen, daar is een prachtig natuurpark, dus niet rechtstreeks naar Port natales, dat is 54 km, daar gaan we vrijdag na de rustdag heen, dan nog 100 km naar Port Natales.

 

Wel te rusten, hasta luego , Harry

 

 

 

Etappe 99           Cerro Castillo – Torres Del Paine              78 km    0% paved            1200 hoogtemeters

Het weer            Bewolkt met af en toe een zonnetje, krachtige tot zeer krachtige wind, soms windkracht 8, eerst 40 km gingen noord tot noord west, daarna naar het zuidwesten en alles krachtig tegen

Hoogste punt    200 meter

Laagste Punt     30 meter

Hoogte Torres Del Paine 30 meter

 

Zit nu in een restaurant van de camping, goed ontbijt, volop, maar geen wifi, geen bereik hier en geen elektriciteit.

Vannacht heerlijk geslapen, was erg moe, slechts een keer de tent uit.

Toch besloten niet mee te gaan met de hiking groep, De bedoeling was om vandaag te wandelen naar de Vier torens (vier bergpunten, the Four Towers.

Voel dat het niet goed voor me is, heb mijn rust hard nodig. Het is dan ook niet zo maar een wandeling.  Fred en nog 12 anderen gaan eerst met een busje een uur rijden naar het beginpunt op 400 meter hoogte en wandelen dan 4,5 uur bergop naar 1400 meter hoogte voor uitzicht op de Four Towers, daarna weer 2,5 uur terug , en met de bus terug, ze zijn dan weer vanavond om 7 uur op de camping. Heel stoer van Fred dat hij wel gaat. Natuurlijk je komt hier maar een keer, maar ja, ik ga voor save, bang voor blessures en zorgen voor mijn rust.

Vandaag wel een paar uur wandelen hier in de buurt, naar een uitzichttoren, hier een prachtige omgeving, zie foto,s dus nog voldoende te genieten.

 

Maar hoe waren we hier gekomen. Ook gisteren ging het niet van een leien dakje, Velen kwamen vermoeid aan, hadden het wel gehad na zo,n dag ploeteren tegen de zeer krachtige wind in. Velen weer in de truck, behalve de 9 100% mensen en nog een 6 tal.

Zelf had ik gisteren weer goede benen, beter dan die dag ervoor. Toch moest ook ik een keer lopen, omdat de heuvel te stijl was, de wind te krachtig, vooral de zijwind was zo krachtig dat het niet mogelijk was  om op de been te blijven.

 

Enfin de afstand was niet erg lang vandaag en de eerste 40 km , gingen redelijk snel, om een uur of drie waren we op de camping.

Gisterenavond Sint Nicolaas gevierd. Ieder om beurt zijn gedichtje voorlezen en cadeautje uitpakken. Heel toevallig had ik Didier en Didier had mij getrokken. Een mooi logboekje om de ritten inte schrijven met allerlei gegevens.

Ik had voor Didier een kalender gekocht van Patagonie, zodat hij die mee kan nemen naar Zuid Afrika. Didier  gaat volgend jaar als medicus voor een jaar werken in Zuid Afrika.

 

We zitten nu op 30 meter hoogte, ongelooflijk, want overal om je heen zie bergen met sneeuw. 

Toch is het hier nu ruim boven de tien graden, De koude wind is dan logisch want die komt van de besneeuwde bergen.

 

Nu nog 8 fietsdagen, waarvan 5 paved en drie unpaved.  Nog acht dagen genieten van het mooie, wel zware, maar ruige Patagonie.

Eerst drie dagen tot Punta Arenas , daar een rustdag en dan nog vijf dagen naar Ushuaia. Vanaf Punta Arenas gaan we een paar dagen naar het oosten, naar de Atlantische Oceaan, dan maar hopen dat het nog steeds westen wind is.

 

Mensen die was het wel weer, voel me nog steeds goed, heb weer foto,s van de laatste dagen geplaatst, een paar filmpjes.

 

Tot de volgende keer,

 

Hasta Luego, Harry

 

 

 

 

zondag 2 december 2012

inzet foto, gemaakt door sander otten, staat o facebook, helaas niet groter te krijgen, ik samen met colin  en sander, enkele dagen geleden , op weg naar een goede tijd die dag.

Zondag 2 december 2012

Rustdag????  in El Calafate

Nou ja rustdag...om half zeven opgestaan en om half acht met de bus naar de 80 km verderop gelegen gletsjer Perioto Moreno. Echt de moeite waard om te bekijken, helaas tijdens de boottocht er naar toe slecht weer, regen en grauw weer dus die foto,s zijn stukken minder dan die van in de middag toen we met de bus naar een mooi uitzichtspunt gingen , waar je bijna anderhalf uur over een ballustrade kan wandelen om de gletsjer van noord nar zuit toe te bekijken. Regelmatig vallen er stukken ijs in het water, natuurlijk iedere keer dan te laat voor een foto of filmpje, en ja hoor net dat we weer naar bus moesten lopen, nog ff filmen en waarempel er viel een groot stuk ijs in het water, zie mijn filmpje Perito Moreno.
Verder veel foto,s gemaakt, een kleine selectie van 8 foto,s op mijn site.
Nu al weer bijna 6 uur, nog ff een uurtje slapen, dan eten en weer slapen, morgen om 6 uur op en om 8 uur vertrek voor 160 km, waarvan 64 km unpaved.  Nu regent het weer, met bakken naar beneden,  en de verwachtingen voor morgen en komende week  zijn ook niet denderend, dus maar hopen op beter.

Mensen tot over een dag of drie dan hebben we weer een rustdag als het weer tenminste goed is, anders wordt de rustdag een dag later.

Hasta luego, Harry

Zaterdag 1 december 2012


Inzet , Rigo links op de foto
Rigo bedankt vor je column
Lezers onder de column doorscrollen naar etappe 94 t/m 96

Harry

Column door Rigo Vissers.

 

Unpaved liefhebbers hoef je niet uit te leggen waar ze het beste rijden!

Voor onze uitdaging om op de fiets van Quito naar Ushuaia te rijden, hebben we met zijn allen natuurlijk uitgebreid getraind. Maar wat hebben we getraind? Wisten we wel wat ons te wachten stond? Je kan er met iedereen over praten en dan vliegen de kilometeraantallen om je oren. Dat zat dus wel snor. De benen zijn getraind en doen hun werk en daar hoor je nauwelijks iemand over. Maar er is meer, zoals bijvoorbeeld verbranding, Ligt overal op de loer. De hoogvlakten van Ecuador, Peru en Bolivia, de zoutvlakte Salar de Uyuni en het ozongat in Argentinië zorgen er voor dat je ongemerkt verbrandt, zelfs ondanks soms aanwezige bewolking. Met enige regelmaat worden we verrast, zeker degenen die er gevoelig voor zijn. Ook kloven komen meer dan normaal voor op grote hoogten in eerder genoemde landen en in de droogte in Argentinië. Ik heb er een gezien van meer dan twee centimeter! Dagelijks smeren met ons wel bekende en in Zuid Amerika goed verkrijgbare middelen als Nivea en Atrix (wie kent dit merk nog?) helpt, maar voorkomt het niet altijd. Het dagelijks herstel tijdens een dergelijke tocht is belangrijk en vraagt bv. om meer slaap. Gelukkig is er meestal gelegenheid genoeg om aan onze rust- en slaapuren te komen. Niet onbelangrijke zaken, maar dan is er ook nog de uitdaging van het unpaved. Waarom eigenlijk nog zo veel unpaved in die Andestrail, terwijl er links en rechts op grote schaal geasfalteerd wordt. Wat zoeken we daar of wat vinden we daar? De meeste Andestrailgangers zeggen met name te smullen van de unpaved trajecten. Luid en duidelijk: zeker de helft van de groep geeft aan dat de ongeplaveide weg de heilige graal voor ze is. Maar hebben we dan thuis wel eens 100 kilometers (of meer) echt (en Zuid-Amerikaans) unpaved gereden of getraind?

Ik vraag me al sinds mijn vertrek af wat hen nu beweegt dit te roepen. De echte unpaved adepten leggen zelfs andere banden op de dagen dat we unpaved gaan. Op en top voorbereid zou je denken. Toch heb ik nog niemand horen zeggen hoe lekker het wasbord wel niet was. Of hoe fijn de grintruggen waren tussen de verschillende wasbordsporen. Of hoe lekker de grint- of zandbak reed aan beide zeiden van de weg of in de haarspeldbochten. Zeker de helft van de groep heeft op het unpaved al op de grond gelegen en schaafwonden opgelopen. Of krijgen last van hun rug. En het materiaal weet er ook al geen raad mee. We noteren inmiddels minstens (ik ben waarschijnlijk niet compleet) twee gebroken zadelpennen, twee gebroken sturen, een gescheurde zadelframebuis en vier gescheurde velgen. En we rijden toch allemaal op mountainbikes die niet voor de geplaveide weg gemaakt zijn…

Als mij een dagje unpaved van niet te beste kwaliteit voorgeschoteld wordt, en we krijgen zo af en toe nog al eens van die weg, beleef ik dat zoals ik dit op 9 oktober in mijn eigen blog heb verwoord. Ik citeer uit eigen werk: “ De kwaliteit van de weg was de hele dag meer dan bedenkelijk. Ze hebben zo maar meer dan 100 kilometer wasbord aangelegd tussen Atocha en Tupiza. Dat moet toch een geweldige klus geweest zijn!? Je wordt daar op den duur vreselijk simpel van. Ik althans, zeker als dat ook nog bergop gaat. Mijn helm butst op mijn hoofdbulten die ik afgelopen nacht op weg naar het toilet opnieuw tot leven heb gebracht omdat mijn slaapwandel niet op Boliviaanse deurtjes is afgestemd, mijn hersenen proberen mijn benen te manen tot doortrappen, mijn ogen knipperen van het opwaaiende stof van ons totaal niet ontziend passerend busverkeer (personenauto’s willen soms nog wel eens wat inhouden), mijn druppel onder mijn neus geeft een koud gevoel in de frisse wind aan mijn op het zoutmeer zwaar gehavende onderzijde van diezelfde neus, mijn neus zit half dicht van het stof, als ik mijn mond beweeg, hoor en voel ik alleen maar zand knarsen tussen mijn tanden en kiezen, mijn handen voelen dood aan van het geschud, mijn ketting kraakt, piept en rammelt, ik vraag me af of mijn vering wel juist ingesteld staat en of ik wel de ideale bandenspanning voor dit terrein heb. En zelfs mijn benen weigeren als ik van het ene gat in het andere duik van ruim uit elkaar liggende wasbordribbels. Halleluja! Wat een feest is dit… Het enige alternatief is soms de zijkant van de weg. Maar dan moet je ook écht op het kantje rijden en glijd je voor je het weet de zijgeul van de weg in. Schiet ook niet op. Soms is het midden van de weg een alternatief, maar daar heeft zich heel het grof gesteente verzameld en glijd je ook alle kanten in. Zo spelen we vele kilometers lang voor spoorzoekertje zonder ooit een goed spoor te vinden. Feitelijk ben ik dus gewoon de weg kwijt.”

Natuurlijk is dit slechts de bevinding van een eenling die het niet zo heeft op Zuid-Amerikaans unpaved. Een ochtendje Drunense duinen is leuk. Een dag Parijs-Roubaix ook. Die heb ik dan ook driemaal met veel plezier gereden. Maar dit is iets anders.

En wat denk je nu hoe de anderen hiermee omgaan? Verbaas u niet, verwonder u slechts: Al(!) die unpaved voorstanders blijken feitelijk (zelfs al geven ze het niet toe) net zo goed een hekel te hebben aan unpaved wegen: ze zijn namelijk altijd op zoek naar het beste spoor, nemen de richel asfalt als dit nog tussen het unpaved ligt, pakken de zijkant van de weg als die toevallig hard is en ja, pakken zelfs de nieuwe asfaltweg als die naast de oude unpaved weg is of wordt aangelegd. Dan zie ik dus niemand(!) meer over het unpaved rijden… Waarom roepen ze dan eigenlijk: “Ik rij liever op unpaved?  Laat ze dus in hemelsnaam hier in Zuid Amerika alles maar asfalteren! Mochten er onverhoeds toch nog échte unpaved liefhebbers opduiken, dan kunnen die altijd nog in de berm gaan rijden. Voor elk wat wils maakt iedereen gelukkig!

Zaterdag 1 december 2012

Bij de inzet, ik ben onderweg naar het hoteltje 10 km terug van bushcamp divinia


Etappe 94           Estancia La Siberia – Tres Lagos  93 km 0% unpaved  550 hoogtemeters

Hoogste punt    800 meter

Laagste punt     375 meter

Hoogte Tres Lagos 375 meter

 

Donderdag 29 november

Weer een etappe gehad, Vandaag dus 93 km waarvan de helft matige tot krachtige wind tegen. Vandaag grotendeels alleen gefietst, beviel me prima. Mijn eigen tempo, voelt goed. De omgeving hetzelfde als voorgaande dagen, foto van paarden, Voor sommige was het wel erg zwaar, die namen halverwege de truck, Anderen kwamen zichtbaar vermoeid aan, Het was dan ook praktisch de hele dag unpaved op de laatste 15 km na, die waren al gepaved, nog niet open voor auto,s, maar wij konden erop. Over het unpaved zie colum van Rigo.

 

Zelf dus ontspannen gefietst en redelijk fit aangekomen. Het blijft me verbazen dat ik niet echt een inzinking heb gehad, op die ene dag na dan in Ecuador. Fysiek nog 100%. Mentaal af en toe wel minder, heb toch steeds meer momenten naar het verlangen naar huis.

Nu nog 2 dagen dan rustdag . Morgen met niet te harde wind en slechts 64 km, eigenlijk ook een rustdag. Het halen van de zogenoemde EFI komt steeds dichterbij. Dit geldt voor alle 9 rijders die nog 100% achter hun naam hebben staan, zie www.bike-dreams.com ga naar Andes en dan naar resultaten.

De sfeer in de groep is nog goed te noemen. Wel wat lichte irritaties, vooral naar mensen die graag de kantjes ervan aflopen.

Als Nederlanders trekken we nu wat meer met elkaar op. Toch wat makkelijker dan de hele dag Engels te praten.

Bijna 900 km pampas achter de rug, totaal twee dorpjes tegen gekomen, van 20 resp 200 inwoners, kan ook iets meer zijn.

Wel overal bordjes naar Estancia,s toe, die liggen dan een paar km of soms 30 km van de weg af.

Zo nu nog even maffen voor het eten, wat iedre avond weer voortreffelijk is.

 

Mensen Hasta luego, Harry

 

 

 

Etappe 95           Tres Lagos – Bushcamp Luz Divinia          68 km , 97% paved 270 hoogtemeters

Het weer            Zonnig en mooi  matige wind tegen.

Hoogste punt    400 meter

Laagste punt     200 meter

Hoogte bushcamp          300 meter

 

Divinia was dus de naam van een hotel en restaurant . De editie van 4 jaar geleden verbleef Bike dreams hier en was er nog een restaurant, twee jaar later ook camping en sommige namen hier een hotelkamer en nu was alles verlaten. Alles afgesloten (wat en elektra, verder konder we overal in. Uitstekende plek voor een bushcamp dus.

Een afstand dus van slechts 68 km, vorige editie hadden ze hier storm tegen en ging het niet harder dan 10 km per uur en dan moesten ze nog flink stampen. Ze deden bijna 7 uur over de 68 km en waren kei kapot.

Dit jaar de Lucky editie. We vertrokken  om 9 uur en waren reeds om half twaalf op de bushcamp, zie het verschil in patagonie, heel wisselend , maar wij hebben over het algemeen toch de weergoden nog steeds mee gehad.

Vandaag onderweg niets bijzonders te zien, dus ging ik na een rustig begin en een inhaalslag naar groep twee met groep twee mee vandaag.

Mijn benen waren vandaag excellent. Je voelt dan de kracht die je kan leveren zonder zichtbaar moeite voor te doen.

Na de lunch nam ik een keer kop over en was alleen vooruit. Toen bedacht ik dat ik niet eerst naar het hotel zou gaan om te bellen , skypen etc, maar eerst door te rijden naar de bushcamp, 10 km verderop en daarna met laptop terug te fietsen naar het hotelletje om eerst Fryda te feliciteren met haar verhaardag en daarna aal enkele verskagen en foto,s op de site te zetten.

De meesten stapten direct af bij het hotel, en weer anderen gingen helemaal niet, en wilden zeker nieet terug gaan, toch te moe om nog eens 20 km te fietsen.

Ik weet niet wat ik vandaag had, maar alles lukte en kon makkelijk mijn hoge tempo volhouden.]

Een paar uur in het hotel gezeten, lekker wat gegeten en gedronken, was echt heel gezellig en was weer om 6 uur s,avonds op de bushcamp. Nog even een uurtje geslapen en toen  het avondeten. Onvoorstelbaar wat Kirsten en Jaap ervan gemaakt hebben. De tafels mooi gedekt , een heerlijk voorafje, daarna een rijsttafel en zalig dessert van vruchten, met crème toe.

Altijd wijn en limonade op de tafels, en dat voor nu zo,n 36 man.

Ze doen het nog steeds, ook na vier maanden nog steeds met plezier.

Vandaag met “stille”Ilka gesproken, voor zo ver het met zijn Engels lukt.]

Ik zei tegen Ilka, nou man, nog even dan heb jij ook de 100% EFI, teken van goede conditie, goede mentaliteit , en goede gezondheid. Ach zegt Ilka, dit is slechts een trip voor mij, al zovele trips gehad en er volgen er nog zoveel, ben in gedachten al een volgende tocht voor een half jaar aan het planne, zegt Ilka dus, het is een Way of life dat fietsen van mij, ik kan niet meer anders, aldus Ilka.

 

Mensen morgen nog een dag en dan een rustdag. Etappe 96 , 98 km, waarvan ws  de eerste 68 km voor de wind en de laatste 30 naar het west vol tegen wind, we zullen zien morgen,

 

Hasta luego, Harry

 

 

Etappe 96           Bushcamp – El Calafate                96 km, 100% paved 816 hoogtemeters

Het weer            Mooi zonnig weer, een graad of 20 vanaf 10 uur

Hoogste punt    560 meter

Laagste punt     390 meter

Hoogte El Calafate          400 meter

 

Hoi hoi, we zitten in El Calafate, we hebben na 900 km pampas, na 900 km rust , 900 km lang geen restaurantje, geen cappuccino , nu in een hele andere wereld, een wereld van toerisme, van toeristische rpijzen, van luxe.

El Calafate een stadje van 8000 inwoners, ontdekt in 1927, als pleisterplaats voor doorgaande “trekkers”een paar huizen verder niets. In 1937, is het gebied als nationaal park benoemd en nu is het toerisme inkomstenbon nummer een.

Vele reisbureautjes bieden allerlei excursies an, van hiking op de gletsjesrs, lange boottochten op het meer langs de gletsjers, korte boottocht langs de bekendste  gletsjer De Perito Moreno.

Wij gaan morgenochtend om half acht met de bus weg , een tocht van 80 km, daarna met de bus naar een uitzichtspunt een bootreisje. Om drie uur zijn we dan weer terug in Calafate. Je kunt dus ook kiezen voor drie gletsjers e bekijken , maar dan ben je pas s, avonds weer terug. Sommige van de groep doen dat, wij willen toch op tijd terug zijn voor wat rust op de rustdag, en ons voor te bereiden op de komende 11 dagen fietsen.

Het laatste stukje, we gaan ze vol vertrouwen tegemoet. Nog mooie dingen zien, Nog veel foto,s maken (he Annemarie),

Vanmiddag cadeautje gekocht voor sinterklaasavond, dat vieren we op 5 december.

6 december een rustdag, 9 december een party voor drie jarige, Michelle, Sander (beide 9 december) en ik dus op 11 december.

10 december nog een rustdag en dan 15 december aankomst in Ushuaia.

 

Nog zo,n 1100 km, van Lyon naar Grootebroek, het wordt al wat overzichtelijk

Mensen nog even mijn verslagen op de site zetten en dan maar weer maffen.

 

Hasta luego, Harry

 

 

Vrijdag 30 november 2012

Hallo lieve volgers
Ja, ja dat is lang geleden, maar hier wat verhalen.
Verhalen van etappe 88 t/m 93.
Etappe 94 en 95 intussen ook gehad en ik mag zeggen qua weer de laatste dagen absoluut niet meer te klagen, We blijven toch wel , ondanks de zwaarte, de lucky editie van alle edities van The Andes Trail.
Vandaag weliswaar matige wind tegen maar nog steeds niet die storm waar Patagonie om bekend staat. Ook het weer niet al te koud, in de morgen wielerjasje aan, in de  middag alleen craft shirt en wielershirt, bij ongeveer 25 graden. Onvoorstelbaar mooi voor de tijd van het jaar in deze streek.
De zwaarte zit hem meer in het iedere dag weer je ritme zoeken, je tent opslaan, je tent in pakken, de rituelen en je weer opladen voor weer een 100 km.
Vandaag bijvoorbeeld heel sterk gereden. Reed in groep twee met ongeveer 10 rijders zo 23 per uur tegen de wind in, matigi tot krachtig. Toen ik kop overnam was er al gauw een gat en ben toen alleen door gegaan met een tempo van 26-27 in het uur.
Eerst wilde ik 10 km voor de finish bij een hotel kijken of ze wifi hadden om te bellen, skypen met Fryda die vandaag jarig is.
Toen ik hoorde dat er Wifi is, via een boerderij hier 10 km vandaan, ben ik eerst naar onze bushcamp gegaan, tent opgezet en mee geholpen de trucks uit te laden.
Ik was al om half twaalf op de bushcamp. Het was vandaag dan ook maar 66 km.
Om een uur naar het hotel terug gereden 10 km , en straks weer 10 km terug naar de bushcamp.
Na een uurtje had ik verbinding en kon ik skypen met fryda. Toch gaaf dat het in the middle of nowhere dan lukt.

Nu zelfs zo.n goede verbinding dat ik ook mijn vijf verhalen van de afgelopen dagen op de site kon zetten.
Straks probeer ik nog de foto,s erop te zetten.
Het zijn niet zoveel foto,s, omdat de pampas iedere dag toch wel hetzelfde aanblik geeft, maar toch het geeft een beeld waar we doorheen fietsen.
Intussen zijn we allemaal aan het aftellen. Iedere dag met Fred handje klap met de woorden: En dat is er weer een, nu nog 12 etappes etc.

Ook kijken we uit naar de excursie in El calafate, we gaan dan eerst 80 km met de bus richting een groot meer dat langs grote en beroemde en bekende gletsjes gaat, hier maken we een bootreis voor mooie foto,s. en misschien als we tijd hebben nog op de gletsjer wandelen, we zullen zien.
Voel me nog ongelooflijk lichamelijk fit, maar zal ook net als anderen toch wel blij zijn als we in Ushuaia aankomen. Dat zal een vreugde geven.

Intussen mijn terugreis ook bekend

Ik vlieg maandag 17 december in de middag naar Buenos Aires,en 19 december met de klm, kl 0708 om half tien s, avonds naar amsterdam en kom daar aan om half vier op 19 december in de middag.

mensen ga weer terug naar mijn bushcamp, morgen nog 98 km naar El Calafate, staat ons de laatste weken nog mooie landschappen te wachten. Gaan er nu volop van genieten.

Oja de ranking nog steeds 9 die de volle 100% gereden hebben.
Ik sta nu ruim en veilig op de vierde plaats met bijna 7 uur voorsprong op nummer vijf en bijna 10 uur op nummer 6.

Toch niet gek he, voor de oudste deelnemer van de 38 rijders.

Enfin, genieten staat voorop, en kicken dat ik zo snel herstel iedere dag, heb ik toch te danken aan een goede voorbereiding.

Lieve mensen allemaal maar weer bedankt voor jullie reacties op mijn site. Weet dat niet iedereen reageert maar toch genieten van mijn verhalen.

Hasta luego, Harry




Etappe 88           Coyhaique – Puerto  Ibanez      119 km  100% paved en 1800 hoogtemeters

Het weer            Bewolkt, koud, erg koud, eind van de dag zagen we weer de zon

Hoogste punt    1400 meter

Laagste punt     475 meter

Hoogte Puerto Ibanez  500 meter

 

Oef wat was het koud vanmorgen. Zo rond de 4 graden en later tussen de 7 en 9 graden. Nu voor mijn tent , de zon schijnt, een camping met gras, windbrekers (populieren, we hadden zowaar 2 douches en 2 toiletten, dus dat ging goed. Het is nu rond 16.00 uur en weer zeggen tegen we elkaar, de eerste dag van de 9 hebben we gehaald, de kop is eraf.

Vandaag gelukkig geen regen gehad, wel hele dag bewolking en erg koud, we reden naar een hoogte van 1400 meter en reden dan ook langs hopen met sneeuw langs de kant van de weg.

Het deel na de lunch een ijskoude zuid-wester tegen, dik aangekleed was het goed te doen, maar toch, velen hadde4n het erg koud, mijn kleren voldeden goed. Het is iedere keer weer de kunst om voldoende kleding aan te hebben en niet te veel in verband met transpiratie. Het lukt me nog aardig. Ook een reserve paar kleren tijdens de lunch bevalt me uitstekend. Vaak ben ik toch zo bezweet dat het lekker is droge schone kleding aan te trekken.

Vandaag was genoeg kleren voor mij: mijn craft zweet hemd, mijn wielershirt, mijn wielerjasje en mijn regenjasje(als windbreker)

Verder overschoenen (als windbreker tegen ijskoude tenen en mijn nieuw gekochte handschoenen die heel goed geschikt zijn als windbreker maar niet waterdicht, maar daaroverheen kan dan weer mijn speciale waterdichte handschoenen.

Hele dag vandaag met Colin gereden, we hadden een heel goed tempo, de benen voelden prima aan en we draaiden dan ook een pittig tempo.

Vier minuten na Lee kwamen we als derde binnen om 14.34 , vertrokken om 9.15 uur dus een mooi gemiddelde van dik boven de twintig in het uur.

Na drieën  druppelden de anderen binnen. Een goed gevoel voor de komende dagen bleef bij me hangen.

 

Snel weer mijn dagelijkse bedoening doen en hup in de tent , weer uurtjes maken van rusten.

 

Hasta luego, Harry

 

 

Etappe 89           Puerto Ibanez – Perito Moreno                               111 km  3 % paved 1201 hoogtemeters

Het weer            Half bewolkt,  en koud

Hoogste punt    800 meter

Laagste punt     375 meter

Hoogte Perito Moreno 550 meter

 

 

Vandaag was een heel zware dag, Het was de slechtste unpaved route vandaag tot nu toe.

De eerste 47 km  was alleen maar klimmen, eerst steil omhoog met percentages van tussen de 10 en 14 % dan weer dalen op zeer slecht unpaved wegdek, dus continue controleren, corrigeren, stoppen en opnieuw beginnen, glippen , slippen en weer doorgaan.

De eerste 47 km deden we dus ruim 5 uur over, een ware beproeving dus.

Na de lunch, vertrek kwart over twee, ging het over heel slecht wegdek weer verder , wel dalen, maar de stevige en soms stormachtige crosswind maakten het fietsen heel gevaarlijk.

Als je een paadje hebt gevonden van 30 cm breed en je krijgt een vlaag stormachtige wind van opzij dan wordt je opzij geblazen en moet je over hopen grind je balans weten te vinden.  Deze middag zijn er dan ook vier mensen gevallen, waaronder Babette, die allen met pittige  schaafwonden door Didie moesten worden verzorgd.

Uiteindelijk kwam ik om tien over half zes binnen. Een heel lange dag zat er op. Dit moeten we niet iedere dag zo hebben want dan komt de EFI onder druk te staan.

Toch voldaan aan de soep en hopen dat de volgende dag beter zal zijn.

 

Hasta Luego, Harry

 

 

Etappe

 

Etappe 90           Perito Morena – Bajo Caracoles               131 km 68 % paved en 1310 hoogtemeters

Het weer            Vrij krachtige wind (6) tegen, half bewolkt

Hoogste punt    1000 meter

Laagste punt     575 meter

Hoogte                Bajo Caracoles 800 meter

 

 

Vandaag de “Pampas”, open vlaktes en dat zal voorlopig zo blijven , honderden km lang. Pampas betekent open vlakten, begroeid met stukjes gras en hier en daar pampas gras, zie foto,s.

Deze vlaktes stat bekend als erg winderig tot stormachtig, Dat hebben we vandaag  gemerkt.

Altijd maar zorgen dat je in de goede trein zit, anders wordt het wel heel zwaar. Een goede trein is een aantal rijders van dezelfde sterkte die kop over kop overnemen, zodat je ook regelmatig in de luwte kan fietsen.

Vandaag zat ik in zo,n trein, met Sander  en Colin 131 km  waarvan 90 tegen de wind in.

Vandaag dus gedeeld derde (na Jonathon en Lee). Voorsprong op Ilka 54 minuten.

Om 15.10 uur waren we binnen een gemiddelde van 22 per uur, niet gek vond ik. Thuis red ik dat nooit, toch een indicatie dat mijn benen nog steeds van goede wil zijn,

Nog 17 etappes te gaan, meestal tegen de wind in , iedere dag hopen dat de storm uitblijft. Het aftellen is begonnen.

Iedere dag merken we dat het een toch een opgave wordt om het ritueel van opstaan, tent in pakken, bagage op de goede plek, je kleren voor de fietsdag te ordenen, te volbrengen, maar eenmal op de fiets gaat het gelukkig weer.

 

Het is mar goed dat we de EFI nastreven, het is een goede motivatie om de moed hoog te houden. Ook Fred gaat nog steeds goed.

 

Nu in de tent alles op klad aan het schrijven, het is 9 uur s,avonds nog steeds licht en geen wolkje aan de lucht.

Wel een matige tot krachtige koud wind, sluit nu af en ga lekker slapen

 

Hasta luego, Harry

 

 

Etappe  91          Bajo Caracoles – Bushcamp Horquetas. 109 km 31% paved en 551 hoogtemeters

Het weer            Storm

Hoogste punt    1025 meter

Laagste punt     800 meter

Hoogte Bushcamp          800 meter

 

Zit nu in mijn tent, windkracht negen, Houd mijn tent het ja of nee, de wind giert om de tent heen, vaak onder het buitenzeil, zo naar binnen, dus binnen waait het ook, dat wordt diep in mijn slaapzak kruipen.Er zijn al heel wat tenten verzet om dat die het niet hielden. De tent van Kevin verboog helemaal en moest worden gerepareerd, de mijn e houd het nog steeds goed (is een windtent, maar toch. Doe deze nacht geen oog toe, houd beperkte tentbewaking, (als ik er snachts toch uit moet meteen kijken of alles nog vast zit.

Soms waait het zo hard dat het plafond van mijn binnentent doorbuigt tot op mijn hoofd, maar de tent houd het.

Gek wordt je van de herrie van de wind, van het gekletter, etc etc.

Bezorgd denk je dan na over de dag die mogen komen gaat, zou het goed gaan.

Bij deze wind is het morgen toch te gevaarlijk om te fietsen. Zou mijn efi eraan gaan. Veiligheid voorop denk ik dan in mijn tentje.

De volgende morgen , het waait nog steeds krachtig tot stormachtig, het dreigt naar regen maar het is nog droog. (zie verder etappe 92)

 

Want vandaag was etappe 91. 109 km waarvan 100 km tegen wind en de laatste 9 pal voor de wind

Samen met Fred, Rigo en Ghilly de hele dag gereden en weer kop over kop. Dat ging goed. Niet te hard, goed tempo en zorgen dat we goed aankomen. De laatste 10 km  voordat we linksaf zouden gaan en voor de wind kregen was het zwaar tegen wind, de wind stak op en werd sterker en sterker.Rob Engelhaar, de jongen van 28 jaar, had het dan ook heel lastig, hij lag een paar achter ons en toen hij op dit traject kwam moest hij toch aardig wat lopen omdat fietsen niet meer mogelijk was, tegen half zes kwam rob binnen.

Het enige geluk dat we vandaag hadden was dat er veel stukken bij waren die gepaved waren maar  tegen de storm in  gaat het toch niet snel.

 

Dat beloofd wat voor de komende dagen.

 

Hasta luego , Harry

 

 

Etappe 92                           Bushcamp – Estancia la Angostura          84 km  58% paved 100 hoogte meters

Het weer                            Zonnig, wat bewolking  , smorgens storm, smidags weinig wind

Hoogste punt                   800 meter

Laagte punt                       600  meter

Hoogte Estancia la Angostura 600 meter

 

Hele nacht dus gestormd, om gek van te worden. Laatste uur toch in slaap gevallen en verslapen, beetje chagrijnig wordt ik wakker en doe wat ik moet doen, mijn dagelijkse ritueel in stilte en zorgen dat ik klaar ben voor de team trial

Vandaag teamtrial op het programma, de eerste 48,5 km is gepaved en deze heeft bike-dreams uitkozen voor een teamtrial. Fred en ik vormde een koppel.

Om kort te zijn, met de krachtige tot stormachtige wind in de rug werden we vierde op  4 minuten van de winnaar.

We deden over 48,5 km  1 uur en 3 minuten en 12 seconden, toch niet slecht he, een heerlijk gevoel om continue zo tegen de vijftig te rijden .

 

We wisten dat we voor de wind hadden de eerste 48,5 , de laatste 35 km zouden we dan volop in de wind rijden, richting zuid westen, maar er gebeurde tijdens de lunch , na afloop van de trial een wondertje, een patagonisch wondertje, het weer kan namelijk naar beide kanten snel om slaan, we hadden de laatste 35 km nauwelijks wind, en de zon kwam, jee wat genoten we allen, het werd een vakantietochtje, allemaal blijde gezichten, zingen, genieten van het dan toch mooie patagonie. \

Zo zie je maar weer;   je moet zeilen op de wind van vandaag, op de wind van gisteren kom je niet vooruit en de wind van morgen blijft misschien  wel uit.

 

Ik liet iedereen gaan, en wilde vanmiddag heerlij kalleen rijden. Even niemand om me heen, genieten van het mooie weer, genieten van mijn eigen gedachten, Zo zie je maar weer, zo zit je tegen een rit op te zien en zo ben je weer optimitistisch.

Het leert ons maar weer dat je je dus niet meteen zorgen moet maken op dag van morgen, het kan er heel Andes uit zien dan je vermoed.

 

Om half een in de middag al op de camping, een prchtige camping, goede douches en toilet.

Uitgebreide was gedaan, en ook deze middag weer die uurtjes slaap gepakt.

 

S,avond voor het eerst weer eens wijntje gedronken , vond het te koud buiten voor koude limonade.

Nou dat hebben ze die nacht gemerkt, ik schijn aardig gesnurkt te hebben.

De hele nacht was het windstil, geen hondengeblaf, geen wind. Kortom sinds tijden weer heel goed geslapen.

Niet dat ik er van wakker lig hoor als ik niet goed slaap, ik denk altijd maar, als je lig dan rust je ook uit.

 

Hasta luego, Harry

 

Oja, gisteren lootjes getrokken voor sinterklaas avond. Dan kunnen we in Calafate een cadeautje kopen voor 15 pesos en met rijm o iets anders iets moois maken. 5 december vieren we dan sinterklaas.

 

Etappe 93           Estancia la Angostura – Estancia la Siberia           67 km 0% paved 563 hoogtemeters

Het weer            Prachtig zonnig weer en lichte tot matige wind tegen

Hoogste punt    610 meter

Laagste punt     500 meter]

Hoogte estancia la siberia 600 meter

 

 

We zitten nu woensdag 28 november 2012 op de camping van Estancia la Siberia.

Niet echt een camping , gewoon  de begroeiing van de omgeving van de Estancia, maar wel weer twee toiletten en twee douches en weer met heet water. Toch zo lekker een warme douche na het fietsen.

Vandaag pas weer om 9 uur vertrokken, want we rijden maar 67 km vandaag. In edities met heel slecht weer en zware storm doe je er dan een uur of 6 of 7 over . Vandaag troffen we het weer. Opstaan met zonnig weer en weinig wind, In de middag wel is waar aanwakkeren tot matige wind. Maar met een gemiddelde van 16 km per uur bereikten we toch voor 1 uur de camping.

Het is nu 3 uur en ik zit in mijn tent mijn verslag te schrijven zodat ik deze in calafate zo op mijn site kan zitten. Want in Calafate gaan we een excursie doen naar een van de vele gletsjers in de omgeving. Later daar meer over.

De pampas vandaag weer hetzelfde als voorgaande dagen. De hele dag met Fred op gereden, gezellig gekeuveld en ook vandaag leek wel weer een vakantiedag, genieten van het mooie weer, en later ook de omgeving toen we vlak bij een meer kwamen ( zie foto)

 

Kortom een heerlijke dag, geen krachten gekost integendeel, weer krachten opgedaan, nu weer even slapen tot 7 uur, tot het avond eten. Anderen lopen 5 km naar het meer en 5 km terug. Fred en ik laten het voor wat het is, we komen nog zoveel meren tegen, rust is is onze eerste optie.

Morgen weer 0 % paved en dan twee dagen  paved naar Calafate, onze wel verdiende rustdag, hoewel een hele dag excursie, maar wel iets  anders dan fietsen en dat is ook goed.

Velen denken dat we er dan eigenlijk zijn , immers na calafate nog 3 – 3 – 5 etappes, totaal 11 etappes met twee rustdagen erin, en ook nog enkele dagen naar het oosten. Ik denk nog steeds eerst maar afwachten wat het weer doet. De wegcondities en het klimmen zal ws niet meer opspelen, maar de weer condities kunnen wel zeker ons nog enige parten spelen.

We zullen wel weer zien.

Dag voor dag, en vooral van iedere mooie dag nog genieten.

 

Hasta luego, Harry

 

Donderdag 22 november 2012

Foto inzet, gisteren genomen door Sande.

Vandaag rustdag goed doorgekomen.
Mooi t-shirt van chili gekocht.
Goede fietsenzaak.

Vandaag koud en vochtig en af en toe regen en matige wind.
Morgen.......we zullen zien.
7 uur op, half acht ontbijt, acht uur taxi naar camping, alles in de truck, 9 uur vertrek voor 130 km naar Puerto Ibanez en 1890 hoogtemeters of te wel, twee maal een alpe d,huez, s, avonds camping, geen andere mogelijkheid dus maar hopen dat we niet al te nat zijn.

de eerste 9 dagen ws weinig tot geen bereik qua wifi, hoop wel bereik af en toe voor sms naar Fryda, zodat Fryda wat op de site kan zetten hoe het me vergaat.

Hasta luego, Harry

Donderdag 22 november 2012 4

Inzet foto, de ochtend in amping lago la Torres, de verse sneeuw aan de overkant op de bomen, hele nacht geregend en dat blijft het de hel dag doen.

Etappe 87                           Lago La Torres – Coyhaique        152 km 100% paved en 1380 hoogtemeteres

Het weer                            Hele dag regen, hagel, soms natte sneeuw, half wind tegen helft van de rit mee.

Hoogste punt                   600 meter

Laagste punt                     200 meter

Hoogte Coyhaique         200 meter

 

He, he, de 7 dagen fietsen zitten er op, niet de makkelijkste 7 dagen van deze tocht. De 9 an die nog alles hebben gereden hebben ook deze 7 etappes weer volbracht. En wat zat de truck de afgelopen dagen vol met mensen. Vooral vandaag zaten beide trucks bomvol met rijders, die of niet goed voorbereid waren op het weer van vandaag, of na 65 km in de regen en hagel fietsen bij 2 graden Celsius het wel genoeg vonden.

Ja vandaag was het hondenweer.

Het begon al met het wakker worden, je drijfnatte tent in pakken, de juiste kleding aandoen en zorgen dat je vanaf hetbegin van opstaan tot vertrek, toch zo,n anderhalf uur, niet te koud krijgt en niet te nat wordt alvorens je vertrekt.

Temperatuur was vanmorgen aan het ontbijt (gelukkig in houten schuur) 2 graden en dit bleef zo tot een uur of twaalf, daarna werd het 6 graden en als het al even droog was dan werd het zo,n 9 graden.

Waterdichte handschoenen aan, drielagen kleding en een mijn wat dikkere regenjas, beenwarmers en regenbroek, windbrekers over mijn schoenen en overschoenen daarover tegen de regen. Goed voorbereid op weg, Nog meer dan dat,  Ik weet uit ervaring dat ik dit wel 65 km moet volhouden, dan drijfnat ben van het zweet en binnendruppelen van water in de schoenen. Dus een grote plastic zak met exacte dezelfde kleding , kleren als ik nu aan had in lunchtruck voor halfweg. En kan nu al zeggen , dat beviel me prima. Bij de lunch in de truck mijn lunch gegeten en omgekleed en kon er toen weer tegen aan voor de volgende 85 km.

Jammer dat afstappen voor het maken foto,s geen optie voor mij was, onderbreking ritme en het koud krijgen bij stoppen weerhielden mij ervan, maar wat een kleurenpracht weer vandaag. Ben er zeker van dat Paul of Sander wel mooie foto,s hebben gemaakt dus die kan ik dan wel weer overnemen.

Vandaag twee prachtige condors zien vliegen , wat een pracht van een vogel, de vogel van Andes.

Het fietsen op zich vandaag ging gelukkig wel weer goed de benen wilden weer aardig , alleen de hagel en de koude ijsregen in het gezicht was wat minder, maar……. Zowel Ghilly, Fred als ik hebben geen koude handen of voeten gekend. Waren goed voorbereid in tegenstelling tot velen anderen.

Bijvoorbeeld de jonge Belg die in korte broek vertrok en dacht dat de zon wel zou doorbreken, en zijn lange broek niet bij zijn dagelijkse bagage had, ja die moest na 15 km in de Truck Zijn benen verstijfd van de kou.

Of Rob die na dertig km opgaf, had zomerhandschoenen aan die goed zijn tot een graad of 10 a 13 maar niet voor ijsregen en 2 graden boven nul. Zijn duim was zo koud geworden dat hij zijn  versnelling niet meer kon bedienen, dus in de truck.

Vooraf waren al de volgende in de Truck, Scott nog last van zijn rug, Michelle die het niet zag zitten met dit weer, Christine, Gerdie  en Jolande die het vooraf ook al te koud vonden.

Tijdens de lunch werd de wagen alsmaar voller. Malcolm, al weken niet meer in de truck geweest zijnde en goed fietsend had het te koud gekregen, vanaf zijn bovenbenen tot aan zijn voeten was hij drijfnat en verkleumd en gaf er de brui aan.

Dan Graeme, ging toch goed de eerste 65 km , reed vaak met mij op maar verkleumde ook, wat velen ook opbrak, de oude mannetjes, was dat we zeker op het traject van 65 km tot de lunch door de natte regen en kou wel vijf keer uit de broek moesten. Nou prettig is anders en natuurlijk eerste zoeken waar dat ding is gebleven met dit weer.

 

De twee Engelsen Tamsin en Adrian reden de eerste 65 km bijzonder sterk, echt Engles weer zeiden ze, ze waren zelfs eerder bij de lunch dan ik, maar ook zij hadden het te koud en gaven op.

Dan hebben we nog Rigo, hij verwachtte na de lunch, omdat we naar 600 meter gingen stijgen sneeuw of hagel en had daar geen trek in , dus in de truck.

De top 10 aangevuld met Kevin en Sander waren de enige dus die deze toch wel helse tocht hebben uitgereden.

 

Aangekomen op de camping, alles nat, de tent nog nat in de bagage besloten Ghilly , Rigo , Fred en ik een hotel te nemen. We belden twee taxi,s, en binnen tien minuten hadden we h=onze fietsen op de camping op slot gedaan en daar achtergelaten, onze bagage bij elkaar gepakt, inclusief natte tentonderdelen en zaten we rond vier uur in een verwarmd mooi hotel, met wifi, laundry faciliteiten en dichtbij het centrum voor koffie en avond eten.

 

Een goede keuze om de rust dag in een hotel door te brengen, alles te laten drogen en ons voor te breiden op misschien wel de moeilijkste periode die komen gaat, 9 dagen achtereen, bijna 100o km, geen rustdagen, steeds zuidelijker en kans op steeds meer regen en kouder weer.

 

We gaan ons wapenen  en zullen onze huid duur verkopen om te proberen onze status van ieder fucking inch te fietsen te halen.

 

Mensen het is nu bijna 12 uur s, nachts, we gaan slapen , tot later, Harry

 

 

 

 

Donderdag 22 november 2012 3

 Inzet foto, ook al ben je moe, dit soort prachtige wegen, mooie natuur, daar wil je best fietsen 

 

Etappe 86                           Camping Glaciar Collante – Lago La Torres   78 km  50% paved en 1350 hoogtemeters

Het weer                            In de morgen mistig,geen Gletsjer meer te zien, vochtig maar droog, wel koud, rond de 8 graden.

Hoogste punt                   600 meter

Laagste punt                     200 meter

Hoogte Lago La Torres  400 meter

 

Vanmorgen hadden we om 8 uur ontbijt en 10 uur vertrek zodat sommige mensen die gisteren laat aankwamen nog even naar de gletsjer konden kijken, 1 km heen lopen en weer terug.

Maar helaas de gletsjer lag in de mist. Vertrek werd half elf, je zou zeggen , ach slechts 78 km waarvan de helft paved, goed te doen, niets is echter minder waar.

Mijn kop zou kunnen luiden: moe, moe, en nog eens moe, maar wel mooi, mooi en nog eens mooi.

De eerste 40 km zat een klim in van 10 km met een stijgingspercentage van 5 procent op unpaved terrein en tegenwind en een graad of 14. Ja dat was best zwaar.

De omgeving was echter weer zeer de moeite waard en dat verzacht een hoop.

Na de lunch een afdaling en daarna nog 35 km paved, wel regelmatig klimmen, en dat deed best pijn aan de benen. Ja ze raken echt vermoeid,

Bij aankomst zoals ik al schreef bij etappe 85 zijn we eerst naar een uitzichtspunt, panaroma , gaan kijken en foto,s gaan nemen en kleine films van de Glaciar Collante, daarna nog even gauw een dutje tot 6 uur , avondeten en om 7 uur s,avonds al weer in mijn tent, rusten , rusten, rusten.

In de nacht veel heel veel regen gehad, een paar honderd meter hoger in de vorm van sneeuw, zie foto.

Vanmorgen is alles ingepakt in de tent en toen het heel even droog was de bagage in de  truck, de natte tent onderdelen in plastic zakjes apart en bij de bagage, een extra tas met reserve kleding gemaakt voor in de lunch, om van kleren te kunnen veranderen, en zorgen dat de banden weer op spanning zijn, want  etappe 87 is 152 km paved en 1350 hoogtemeters.

 

Op zich goed geslapen, wel even hier en daar de tent vannacht wat strakker moeten afspannen om inregenen te voorkomen en wat het ergste is bij dit weer, ik moet er wel vier keer per nacht uit, snel de tent uit en zo snel moegelijk weer terug, afdrogen en weer in de slaapzak.

 

 

Ja dan heeft Fred het beter bekeken met zijn speciaal zakje……

 

Dit was het weer, hasta luego, Harry

Donderdag 22 november 2012 2

Agnes 15.01.2013 23:41

Hoi Harry en Frieda,gelukkig nieuwjaar met heel veel mooie herinneringen van 2012. Ik mis je avonturen echt hoor, Harry. Heb je al plannen voor een infoavond?

Yvonne van Hoof 12.01.2013 11:14

Alweer een goede 3 weken thuis. Ik hoop dat je weer wat bent gewend aan het dagelijks leven en ritme hier, toch wel héél anders dan in ZuidAmerika! Liefs Yvon

Corrie 26.12.2012 12:45

Wat zal dat weer een heerlijk gevoel zijn om thuis te zijn nadat je zo lang bent weggeweest.Maar wat een prestatie man!! Nu maar na genieten......

Yvonne van Hoof 23.12.2012 13:58

Natuurlijk zette jij ons op de foto, maar ik jou ook hoor!
http://fotoyvon.blogspot.nl/2012/12/harry-weer-thuis-na-11000-km-fietsen.html
Liefs van Yvon

Yvonne van Hoof 23.12.2012 15:21

Dat is goed Ada, mail je me je mailadres even door? yvonnevanhoof@planet.nl

Ada 23.12.2012 14:53

Hoi ik ben de oudste zus van Harry en zag je regelmatig schrijven!!! Aangezien wij onmogelijk konden komen zou ik het leuk vinden als je een foto doorstuurt !

Yvonne van Hoof 23.12.2012 09:03

...geweldige prestatie van jullie. Geweldig leuk om daar op Schiphol bij te zijn. Nu (na)genieten van een bijzondere Kerst en van jouw fietsdroom. Liefs Yvon

Yvonne van Hoof 23.12.2012 08:59

Wat een leuk en warm welkom om zo thuis te komen! Zowel voor jou als voor Fred veel enthousiaste mensen met spandoeken en veel oooh's en aaah's voor de ......

agnes 22.12.2012 11:34

Welkom thuis, Harry. Dit zullen bijzondere kerstdagen voor jullie worden. tot ergens in het nieuwe jaar!

Peter Plas 20.12.2012 22:41

Welkom Thuis!!! en nu ...naar bed.....
Peter Plas

Yvonne van Hoof 20.12.2012 21:42

...met z'n allen nagekletst. De foto's die ik maakte mail ik je zo snel mogelijk door. Voor jou nu genieten van je thuiskomst met alles erop en eraan!Liefs Yvon

Yvonne van Hoof 20.12.2012 21:41

Fijn dat je weer heelhuids en gezond en wel thuis bent. Ontzettend leuk om je op Schiphol te zien met de ontvangst met je familie erbij, en gezellig nog .....

Nieuwe reacties

15.10 | 09:40

nog 1 dag en je hebt het gehad!

05.10 | 13:59

Jammer, facebook heb ik niet, maar de foto's spreken boekdelen. Mooie route!!!

03.10 | 21:43

Wat een mooie foto,s harry wat moet jij genieten van die mooie naturen je ziet er nog goed uit

02.10 | 09:42

Maar voor je dat doet, vergeet vooral in Epidaurus niet helemaal bovenin die arena te luisteren naar een of andere muzikant/fluitist die onderaan staat.